Nacionales E.Herria :: 20/11/2013
[Cast/Eusk] Ante la Huelga de Hambre en Sevilla II, rueda de prensa de Etxerat
Con el paso de los días, la salud de nuestros familiares y amigos se va resintiendo. Ya llevan 23 días sin comer nada, y la situación es muy dura.
Castellano
Nuestros familiares y amigos llevan ya 23 días en huelga de hambre en defensa de sus derechos humanos. Su protesta comenzó el 28 de octubre y 23 días más tarde sigune firmes y convencidos de su decisión. Iker Agirre, Gurutz Agirresarobe, Koldo Aparicio, Asier Arzalluz, Juan Mari Etxebarri, Garikoitz Etxeberria, Jesus Goikoetxea, Juan Lorenzo Lasa y Roberto Lebrero están realizando una huelga de hambre indefinida; Urtzi Paul y Manu Gonzalez han tenido que dar por finalizada la huelga de hambre, pero ahora están en protesta como Javi Agirre e Iñaki Arakama, que por distintas razones no han podido empezar la huelga de hambre.
La solidaridad no tiene límites y también a llegado a distintas cárceles. En Francia, por ejemplo, los presos políticos de Osny están realizando ayunos por turnos y los presos de Nanterren también han empezado hoy con ayunos por turnos, que finalizará cuando los presos de Sevilla terminen su protesta. En las cárceles españolas, en Cáceres, por ejemplo, realizaron ayer un ayuno para mostrar su solidaridad. Pero, la solidaridad también ha llegado a muchos pueblos de Euskal Herria, en los que están llevando a cabo distintas dinámicas por solidaridad: envío de cartas, marcha de autobuses, el chapeo que están realizando desde ayer en Iruñea...
Con el paso de los días, la salud de nuestros familiares y amigos se va resintiendo. Ya llevan 23 días sin comer nada, y la situación es muy dura. Sí, es una medida extrema., que presos y presas se ven obligados a tomar en condiciones también extremas, agotada ya cualquier otra vía de solución a los problemas que enfrentan. La situación que ha originado la huelga de hambre registra un tensionamiento que se alarga desde hace ya cuatro años. Los reiterados intentos e incluso las conversaciones habidas con la dirección de la cárcel sobre el continuo agravamiento de la situación, sólo han conseguido prolongarla, sin visos de solución.
Como ya hemos comentado, en la cárcel de Sevilla II viven una situación tensa desde hace tiempo. Desde que los presos políticos vascos fueran trasladados a esta prisión viven en condiciones de vida muy extremas: siempre les mantienen en el módulo de aislamiento; no les dejan realizar actividades; cuando salen al patio primero pasan por un detector de metales, y después les hacen un cacheo de palpación por todo el cuerpo, incluso llegando muchas veces a rozar los testículos o el pene, creando momentos de gran tensión; el preso Arkaitz Bellon sufrió una agresión; después de los vis a vises les han solido realizar cacheos integrales (desnudandoles por completo); etcétera.
Nosotros y nosotras también hemos sufrido la vulneración de nuestros derechos en esta prisión, además de las que ya se nos vulneran con la política de dispersión que nos afecta directamente. Hemos sufrido muchos cacheos para entrar a las visitas, incluso en las visitas de cristal, en las que no tenemos ningún contacto directo con el preso. Y este tipo de situaciones no hacen más que tensionar aun más el tenso ambiente que se respira en la prisión.
Por todo ello, hacemos propias las básicas reivindicaciones de nuestros familiares y amigos:
Fin del aislamiento indefinido
Reagrupamiento de las y los presos políticos vascos
Respeto de los derechos básicos
Fin del constante hostigamiento y agresiones
Parece evidente que el director de la cárcel no va a dar ningún paso adelante en cuanto a estas reivindicaciones. Por ello, todas y todos los familiares y amigos que formamos la asociación Etxerat tenemos claro que hay que acabar con la política de dispersión, para acabar con este tipo de situaciones. La política de dispersión no se reduce únicamente a mantener a las y los presos vascos alejados cientos de kilómetros de su entorno social, cultural y afectivo, sino que constituye un marco que facilita las agresiones, el aislamiento y otras vulneraciones de derechos que afectan tanto a las personas encarceladas como a nosotros mismos, sus familiares y allegados.
Para todo ello, será necesario acabar con el aislamiento y la política de dispersión y avanzar hacia la resolución y hacia el respeto de los derechos humanos de todas las personas.
Euskera
Gure senide eta lagunek 23 egun daramatzate gose greban eta itxialdian, euren oinarrizko giza eskubideen errespetua defendatzeko. Urriaren 28an abiatu zuten euren borrokaldia eta 23 egun beranduago tinko heltzen diote beren erabakiari. Iker Agirre, Gurutz Agirresarobe, Koldo Aparicio, Asier Arzalluz, Juan Mari Etxebarri, Garikoitz Etxeberria, Jesus Goikoetxea, Juan Lorenzo Lasa eta Roberto Lebrero gose greba mugagabea burutzen ari dira, Urtzi Paulek eta Manuel Gonzalezek gose greba utzi behar izan dute, baina, gose greba arrazoi ezberdinengatik egin ezin duten Javi Agirre eta Iñaki Arakama bezala, borrokaldiarekin bat eginez itxialdia burutzen ari da.
Elkartasuna beste espetxeetara ere heldu da. Frantzian, Osnyko euskal preso politikoek, esate baterako, txandakako baraualdia egiten dute eta gaurtik aurrera Nanterre espetxean ere txandakako baraualdiak egiten hasiko dira, kideen gose grebak iraun bitartean. Espainian, Cacereseko euskal preso politikoek, adibidez, atzo baraualdia egin zuten. Eta elkartasunak mugarik ez duenez, herri ezberdinetan hainbat dinamika ere antolatu dira, elkartasuna adierazteko asmoz: gutun bidalketak, autobus martxa, Iruñean atzotik burutzen ari diren itxialdia...
Egunak aurrera doazen heinean, gure senide eta lagunen osasun egoera are eta hauskorragoa bilakatzen da. Jada 23 egun daramatzate ezer jan gabe, eta egoera oso gogorra da. Muturreko borroka da honakoa, bai. Baina, zoritxarrez gure senide eta lagunak honelako erabaki bat hartzera behartuak izan dira. Izan ere, bestelako konponbiderako aukerak erabat agortu dituzte. Azken lau urteetan egoeraren larritasuna handitzearen harira espetxe zuzendaritzarekin izandako elkarrizketa eta saiakerek, egoera bera luzatzea besterik ez dute lortu.
Esan bezala, Sevillako espetxean aspalditik bizi dute tentsio egoera gogor bat. Euskal preso politikoak espetxe honetara eraman zituztenetik, muturreko bizi-baldintzak jasaten dituzte: beti isolamenduko moduluan izaten dituzte; ez diete inolako aktibitaterik egiten uzten; patiora irteterakoan metal detektagailutik igaro arazteaz gain, ukimenezko miaketa egiten dizkiete gorputz osotik, noiznahi barrabilak edo zakila ukitzera helduz, tentsio une handiak bizi dituzte; Arkaitz Bellon euskal preso politikoak jipoia jasan zuen; aurrez-aurreko bisitetatik bueltan miaketa integralak (osoki biluztera behartuz) egin izan dizkiete; eta abar luze bat.
Guk geuk, senide eta lagunok ere, espetxe honetan ematen diren jazarpen egoera hauek pairatu behar izaten ditugu, izan ere, sakabanaketa politika aplikatzeaz gain bestelako eskubide urraketak ere pairatu behar izaten ditugu. Miaketa ugari izaten ditugu bisitetara sartzerakoan, zenbait kasutan baita bisita kristalaren atzean izanda ere, hau da, presoarekin inolako kontakturik izan ez arren. Eta egoera hauek, jada espetxe barruan bizi den tentsio giroa areagotu besterik ez dute egiten.
Guzti honegatik, eta beraien eskaerekin bat eginez, ezinbestekoa jotzen dugu:
Mugagabeko isolamenduarekin amaitzea
Euskal preso politikoak elkarrekin izatea
Oinarrizko eskubideak errespetatzea
Etengabeko jazarpen eta erasoekin amaitzea
Badirudi espetxeko zuzendariak argi duela ez duela inongo aurrepausurik emango bertan dauden euskal preso politikoen eskaera hauek aurrera emate aldera. Horregatik, Etxerat elkartea osatzen dugun senide eta lagunok argi dugu sakabanaketa politikarekin amaitzea ezinbestekoa dela. Sakabanaketak, euskal presoak euren ingurune sozial, kultural eta afektibotik ehunaka kilometroetara egoteaz gain, Sevilla II-koa bezalako egoerak egotea errazten duela. Honela bai gure eta baita gure senide eta lagunen eskubideak guztiz bortxatuz.
Isolamenduarekin eta sakabanaketa politikarekin amaitu, eta konponbidearen eta eskubideen defentsaren alde aurrerapausoak ematea ezinbestekoa izango da guzti honetarako.
Euskera
Gure senide eta lagunek 23 egun daramatzate gose greban eta itxialdian, euren oinarrizko giza eskubideen errespetua defendatzeko. Urriaren 28an abiatu zuten euren borrokaldia eta 23 egun beranduago tinko heltzen diote beren erabakiari. Iker Agirre, Gurutz Agirresarobe, Koldo Aparicio, Asier Arzalluz, Juan Mari Etxebarri, Garikoitz Etxeberria, Jesus Goikoetxea, Juan Lorenzo Lasa eta Roberto Lebrero gose greba mugagabea burutzen ari dira, Urtzi Paulek eta Manuel Gonzalezek gose greba utzi behar izan dute, baina, gose greba arrazoi ezberdinengatik egin ezin duten Javi Agirre eta Iñaki Arakama bezala, borrokaldiarekin bat eginez itxialdia burutzen ari da.
Elkartasuna beste espetxeetara ere heldu da. Frantzian, Osnyko euskal preso politikoek, esate baterako, txandakako baraualdia egiten dute eta gaurtik aurrera Nanterre espetxean ere txandakako baraualdiak egiten hasiko dira, kideen gose grebak iraun bitartean. Espainian, Cacereseko euskal preso politikoek, adibidez, atzo baraualdia egin zuten. Eta elkartasunak mugarik ez duenez, herri ezberdinetan hainbat dinamika ere antolatu dira, elkartasuna adierazteko asmoz: gutun bidalketak, autobus martxa, Iruñean atzotik burutzen ari diren itxialdia...
Egunak aurrera doazen heinean, gure senide eta lagunen osasun egoera are eta hauskorragoa bilakatzen da. Jada 23 egun daramatzate ezer jan gabe, eta egoera oso gogorra da. Muturreko borroka da honakoa, bai. Baina, zoritxarrez gure senide eta lagunak honelako erabaki bat hartzera behartuak izan dira. Izan ere, bestelako konponbiderako aukerak erabat agortu dituzte. Azken lau urteetan egoeraren larritasuna handitzearen harira espetxe zuzendaritzarekin izandako elkarrizketa eta saiakerek, egoera bera luzatzea besterik ez dute lortu.
Esan bezala, Sevillako espetxean aspalditik bizi dute tentsio egoera gogor bat. Euskal preso politikoak espetxe honetara eraman zituztenetik, muturreko bizi-baldintzak jasaten dituzte: beti isolamenduko moduluan izaten dituzte; ez diete inolako aktibitaterik egiten uzten; patiora irteterakoan metal detektagailutik igaro arazteaz gain, ukimenezko miaketa egiten dizkiete gorputz osotik, noiznahi barrabilak edo zakila ukitzera helduz, tentsio une handiak bizi dituzte; Arkaitz Bellon euskal preso politikoak jipoia jasan zuen; aurrez-aurreko bisitetatik bueltan miaketa integralak (osoki biluztera behartuz) egin izan dizkiete; eta abar luze bat.
Guk geuk, senide eta lagunok ere, espetxe honetan ematen diren jazarpen egoera hauek pairatu behar izaten ditugu, izan ere, sakabanaketa politika aplikatzeaz gain bestelako eskubide urraketak ere pairatu behar izaten ditugu. Miaketa ugari izaten ditugu bisitetara sartzerakoan, zenbait kasutan baita bisita kristalaren atzean izanda ere, hau da, presoarekin inolako kontakturik izan ez arren. Eta egoera hauek, jada espetxe barruan bizi den tentsio giroa areagotu besterik ez dute egiten.
Guzti honegatik, eta beraien eskaerekin bat eginez, ezinbestekoa jotzen dugu:
Mugagabeko isolamenduarekin amaitzea
Euskal preso politikoak elkarrekin izatea
Oinarrizko eskubideak errespetatzea
Etengabeko jazarpen eta erasoekin amaitzea
Badirudi espetxeko zuzendariak argi duela ez duela inongo aurrepausurik emango bertan dauden euskal preso politikoen eskaera hauek aurrera emate aldera. Horregatik, Etxerat elkartea osatzen dugun senide eta lagunok argi dugu sakabanaketa politikarekin amaitzea ezinbestekoa dela. Sakabanaketak, euskal presoak euren ingurune sozial, kultural eta afektibotik ehunaka kilometroetara egoteaz gain, Sevilla II-koa bezalako egoerak egotea errazten duela. Honela bai gure eta baita gure senide eta lagunen eskubideak guztiz bortxatuz.
Isolamenduarekin eta sakabanaketa politikarekin amaitu, eta konponbidearen eta eskubideen defentsaren alde aurrerapausoak ematea ezinbestekoa izango da guzti honetarako.






