Nacionales E.Herria :: 27/11/2013
[Cast/Eusk] Moción de apoyo a los presos políticos vascos en huelga de hambre en Sevilla II
Las reivindicaciones de dichos presos, atañen exclusivamente a los derechos humanos más elementales, unos derechos que les son inherentes


Castellano
Desde Etxerat, como asociación de familiares de presos políticos vascos, hemos denunciado reiteradamente que la política de dispersión no se reduce únicamente a mantener a las y los presos vascos alejados cientos de kilómetros de su entorno social, cultural y afectivo, sino que constituye un marco que facilita las agresiones, el aislamiento y otras vulneraciones de derechos que afectan tanto a las personas encarceladas como a nosotros mismos, sus familiares y allegados.
Nuestra Asociación viene alertando también del aumento del tensionamiento y del empeoramiento de las condiciones de vida en las prisiones en los dos últimos años, coincidiendo con el anuncio del cese de la actividad de ETA. Una situación que consideramos muy grave y doblemente preocupante , tanto por lo que a nuestros familiares y allegados atañe como por los intereses políticos que esta actuación evidencia.
En este marco situamos el caso concreto de la prisión de Sevilla II, que ha obligado a nuestros familiares encarcelados allí a iniciar, el pasado día 28 de octubre, una huelga de hambre indefinida, que cumple, a fecha señalada en este documento, 30 días.
No podemos entender ni ésta ni cualquier otra huelga de hambre en prisión, sino como una medida de denuncia extrema que presos y presas se ven obligados a tomar en condiciones también extremas, agotada ya cualquier otra vía de solución a los problemas que enfrentan.
En el caso de la prisión de Sevilla II, la situación que ha originado la huelga de presos vascos e incluso de presos sociales también, registra un tensionamiento que se alarga desde hace ya cuatro años. Los reiterados intentos e incluso las conversaciones habidas con la dirección de la cárcel sobre el continuo agravamiento de la situación, sólo han conseguido prolongarla, sin visos de solución.
Las reivindicaciones de dichos presos, atañen exclusivamente a los derechos humanos más elementales, unos derechos que les son inherentes y no pueden estar sujetos a condicionantes ni a contrapartidas. Es precisamente la prisión quién debe velar por su seguridad, por su integridad física, por su salud y por el respeto de los derechos que les corresponden; tiene, por tanto, toda la responsabilidad en cuanto a la vulneración continuada y sistemática de estos derechos.
Aunque en la legislación y normativa penitenciarias el aislamiento es una medida reservada a situaciones muy concretas (bien sean regimentales, bien como medida de castigo y sanción) y de duración limitada, a los presos vascos se les aplica como régimen de vida, de duración indefinida.
En la prisión de Sevilla II, los presos vascos llevan ya cuatro años en aislamiento, sin acceso a ningún tipo de actividad y sometidos a medidas excepcionales. Uno de cada dos días, pasan, además, 26 horas seguidas en la celda.
Por todo lo dicho, los alcaldes y concejales de los pueblos afectados solicitamos:
1.- Al Gobierno español el fín de la política de dispersión, que no se reduce únicamente a mantener a las y los presos vascos alejados cientos de kilómetros de su entorno social, cultural y afectivo, sino que constituye un marco que facilita las agresiones, el aislamiento y otras vulneraciones de derechos que afectan tanto a las personas encarceladas como a sus familiares y allegados.
2.- Pedimos a la dirección de la prisión de Sevilla II, como a Instituciones Penitenciarias el cese inmediato de la extrema situación que viven en dicho centro los presos vascos.
3.- En favor de promover los derechos humanos más elementales, hacemos propias las reivindicaciones básicas que los propios presos y sus familias exponen:
Fin del aislamiento indefinido
Reagrupamiento de los presos y presas vascas.
Respeto de los derechos básicos.
Fin del constante hostigamiento y agresiones.
4. – Animamos a la sociedad vasca a que se implique en todas las dinámicas por la paz y el respeto a los derechos humanos.
ANEXO INFORMATIVO:
La normativa penitenciaria contempla también que mientras dure la estancia en aislamiento, el médico debe pasar diariamente a ver a los presos, lo que ya implica que esta situación conlleva un riesgo para la salud y la integridad física que debe de ser supervisado diariamente. Sin embargo, es habitual que durante 2, 3 e incluso semanas, el médico de la cárcel no visite el módulo de aislamiento ni atienda a los requerimientos de consulta médica que los presos puedan hacerle, permaneciendo ajeno al alcance de la dolencia que estén sufriendo.
A pesar de que repetidamente los autos de los juzgados de Vigilancia Penitenciaria han recalcado que debe buscarse el necesario equilibrio entre las medidas de seguridad y la dignidad de los internos, los cacheos son humillantes, además de muy agresivos.
La agresividad se ha manifestado también en hostigamientos y palizas.
Los hechos que se reflejan a continuación se han recogido en los informes mensuales que elabora la asociación Etxerat y dan cuenta de la situación a la que se encuentran sometidos los familiares en la Prisión de Sevilla II:
- Marzo 2013: Los duros cacheos a los que les someten cuando salen de la celda ha llevado a los presos vascos a renunciar a salir al patio como denuncia de esta situación.
- 25 de marzo los presos políticos vascos en Sevilla II realizaban un chapeo para denunciar la situación sufrida por Xabier Aranburu en la cárcel de Muret Seysses. Aprovechando esta circunstancia un funcionario sacó a Arkaitz Bellon de su celda y le realizó un cacheo de palpación. Teniéndolo contra la pared, el funcionario le manoseó los genitales bruscamente. Cuando Arkaitz Bellón le dijo que no volviera a repetirlo, el funcionario se exaltó. Le aplicaron el artículo 72 y agarrándole violentamente por el cuello, lo llevaron a rastras al cuarto de cacheos mientras le propinaban puñetazos y rodillazos. Ya en el cuarto de cacheos, siguieron golpeándolo en la cabeza y los riñones. A gritos le obligaron a desnudarse. Sin jersey y descalzo lo llevaron a una celda sucia y fria. Hasta la noche, no le dieron una manta.
- Entre el 7 y el 13 de abril, los presos fueron cacheados con palpación al salir al patio, por lo que interpusieron una denuncia contra esta medida. Entre el 9 y el 12 del mismo mes, los presos se negaron a este cacheo al salir al patio por las mañanas, denunciando que este tipo de cacheos favorece las actitudes agresivas y provocadoras de algunos funcionarios y facilitan las agresiones.
- 10 de julio, Koldo Aparicio llegó trasladado a esta prisión. No le permitieron realizar la llamada de ingresos a la que tiene derecho, y sin ninguna orden especial, le realizaron un cacheo integral.
Entre el 18 y 20 de julio, hubo repetidos problemas por los cacheos de palpación. En estos cacheos les tocan el culo, testículos y pene.
- 18 de agosto:Nuevo cacheo con idénticos tocamientos a Asier Arzallus.
Denunció lo sucedido ante el jefe de servicios, pero, al día siguiente le volvieron a cachear del mismo modo.
- 5 de octubre de 2013: Iñaki Arakama, preso de Gasteiz en Sevilla, fue operado de la mano y tras la operación fue trasladado a la cárcel. Al llegar, la bandeja que les dan con las comidas, le pesaba mucho, y era incapaz de sostenerla con las manos dada su operación. Iñaki solicitó un plato de plástico (que se contempla para este tipo de situaciones) y se negaron a dárselo, el funcionario mostró indiferencia, y se quedó sin comida.
Los familiares, amigos y allegados de las y los presos políticos vascos, no permanecen ajenos a la situación generada en las prisiones , que alcanza y vulnera también sus propios derechos, ya suficientemente condicionados por la política de dispersión. En el caso concreto de la prisión de Sevilla:
- Amigos de Txus Goikoetxea fueron a realizar la visita para encontrarse, a su llegada, con que no les permitían la entrada alegando que su solicitud no aparecía registrada.
Desde diciembre de 2012, una nueva normativa nos prohíbe que podamos pasarles más de dos publicaciones, sean libros, periódicos o revistas, al mes, lo que reduce considerablemente las posibilidades de lectura de nuestros familiares. Es imposible encontrar justificación racional a hechos como éste.
Funcionarios de esta prisión quisieron cachear a familiares que iban a realizar visitar a través del cristal.
Por todo ello, también hacemos nuestras las siguientes reivindicaciones:
Fin del aislamiento indefinido
Reagrupamiento de los presos y presas vascas.
Respeto de los derechos básicos.
Fin del constante hostigamiento y agresiones.
Euskera
Etxeratek, euskal preso politikoen senideen elkarte den heinean, behin eta berriz salatu du sakabanaketa politika. Sakabanaketak, euskal presoak euren ingurune sozial, kultural eta afektibotik ehunaka kilometroetara egoteaz gain, bestelako egoerak errezten dituen markua osatzen duelako: erasoak, isolamendua eta, espetxeraturik dauden pertsonei eragiteaz gain, guri ere, euren senide eta lagunoi eragiten diguten bestelako eskubideen urraketak.
Gure Elkarteak azkeneko bi urteetan espetxeetan ematen ari den tentsionamenduaren areagotzea eta espetxeko bizi-baldintzen okertzea salatu du, ETAren ihardueraren bukaeraren berriarekin kointziditu izan duena. Oso kezkagarritzat eta larritzat jotzen dugu egoera hau, bai gure senideei eragiten dien heinean, baita jokaera honek azalerazten dituen interes politikoengatik.
Marku honetan kokatzen dugu Sevilla II-ko espetxeko kasu zehatza, zeinek bertan espetxeratuak dauden gure senideak mugagabeko gose greba batera behartu dituena. Gose greba iragan urriaren 28an hasi zuten, eta dagoneko 17 egun daramazkite.
Gose greba hau, zein espetxean egiten den beste edozein ulergaitza da, ez bada presoek euren burua behartua ikusi dutelako muturreko egoera batean, non aurre egiten saiatzen ari diren arazoen aurrean bestelako konponbideak erabat agortuak daudenean.
Sevilla II-ko espetxeko kasuan, euskal presoen zein beste preso sozial batzuen greba eragin duena, duela lau urtetatik hona luzatzen den tentsionamendu baten ondorioz dator. Egoeraren larritasuna handitzearen harira espetxe zuzendaritzarekin izandako elkarrizketa eta saiakerek, egoera bera luzatzea besterik ez dute lortu, konponbiderako inongo aurreikuspenik gabe.
Haien aldarrikapenak eskubide oinarrizkoenetan oinarritzen dira, berezkoak dituzten eskubide batzuk, baldintzetara edo ordainetara lotu ezinekoa. Espetxea da hain zuzen ere haien segurtasuna, haien osotasun fisikoa, haien osasuna eta dagozkien eskubideak zaindu behar dituena; beraz, erabateko ardura du eskubideen urraketa jarraiei eta sistematokoei dagokienez.
Nahiz eta egungo legerian zein espetxe-arautegian isolamendua oso egoera zehatzetarako gordetzen den neurri bat izan (bai erregimenari dagokionez, zein zigor neurri bezala), eta mugatua izan behar duen, gure senide eta lagunei bizi-erregimen gisa aplikatzen zaie, mugagabeko iraupena duena.
Sevillako espetxean gure senideek dagoeneko lau urte daramazkite isolamenduan, inongo iharduererako aukerarik gabe, eta salbuespenezko neurriak biziz. Bi egunetik behin, 26 ordu pasatzen dituzte jarraian ziegan.
Aipatutako guztiagatik, herri afektatuetako alkate eta zinegotziok:
1.- Espainiako gobernuari sakabanaketa politikaren amaiera eskatzen diogu. Izan ere, sakabanaketak presoa bere ingurune sozial, kultural eta afektibotik milaka kilometrotara urruntzeaz gain, erasoak, isolamendua eta bestelako eskubide urraketak ahalbidetzen ditu. Eskubide urraketa hauek presoei eragiteaz gain, senide eta lagunei ere zuzenean eragiten dietelarik.
2.- Sevilla II espetxeko zuzendaritzari eta Espainiako Espetxe Erakundeetako idazkari nagusiari eskatzen diegu gure herrietako presoek bertan pairatzen dituzten muturreko bizi-baldintzekin amaitzeko.
3.- Oinarrizko giza eskubideen errespetua defendatzen dugun heinean, bat egiten dugu presoen eta euren senideen eskaerekin:
Mugagabeko isolamenduarekin amaitzea
Euskal preso politikoak batera egotea
Oinarrizko eskubideak errespetatzea
Etengabeko jazarpen eta erasoekin amaitzea
4. - Giza eskubideen eta bakearen defentsan antolatzen diren dinamiketan parte hartzera gonbidatzen dugu euskal jendartea.
ERANSKIN INFORMATIBOA
Espetxe-araudiaren arabera, isolamenduan dauden bitartean medikuak bertatik egunero pasatu behar du, berez egoera honek arriskua suposatzen duelarik osasunarentzat zein osotasun fisikoarentzat, horregatik egunero izan behar du ikuskatua. Hala ere, ohikoa da 2-3 egunetan zehar, zein batzuetan asteetan zehar, medikua espetxeko isolamendu moduloa ez bisitatzea, eta beraz presoek izan ditzaketen beharrei ez die erantzunik ematen, pairatzen ari diren gaixortasunetik urrun mantenduz.
Nahiz eta Espetxe Zaintzako Epaitegiek sarritan esan izan duten oreka bat mantendu behar dela segurtasun neurrien eta presoen duintasunaren artean, mihaketak umilgarriak izateaz gain, oso erasokorrak izaten dira.
Erasokortasun hori xaxatzeetan eta jipoietan ere ikusi izan da.
Jarrian agertzen ditugun gertaerak, gure Etxerat elkarteak hilero osatzen dituen txostenetan jaso izan dira, eta senideak Sevilla II-ko espetxean pairatzen ari direnaren isla dira:
2013ko martxoa: ziegatik irtetean egiten dizkieten mihaketa gogorrek, euskal presoak patiora irten gabe salatu behar izatera eraman zituen.
Martxoak 25: euskal presoek txapeo bat egiten dute Muret Seysses espetxean Xabier Aranburu presoak bizi izandako egoera salatzeko. Egoera hau probestuz funtzionario batek Arkaitz Bellon bere ziegatik atera zuen eta ukimen bidezko miaketa bat egin zion. Paretaren kontra izan zuen, eta funtzionarioak sexu-alderdiak ukitu zizkion bortizkeriaz. Berriz ez errepikatzeko esan zionean Arkaitzko, funtzionaria asaldatu zen. 72. artikulua aplikatu zioten bortizki lepotik helduz, eta miaketa gelara arrastaka eraman zuten ukabilkadak eta ostikoak ematen zizkioten bitartean. Miaketa gelan zeudela, buruan eta giltzurrunetan kolpatzen jarraitu zuten. Oihu artean biluztarazi zuten. Jertse gabe eta oinutsik ziega zikineta hotz batetara eraman zuten. Gaua iritsi arte,ez zioten mantarik eman.
Apirilaren 7aren eta 13aren artean, presoak ukimen bidez miatuak izan ziren patiora irteterakoan, neurri honen aurkako salaketa bat jarri zutelarik. Apirilaren 9 eta 12a bitarte, goizetan patiora irteterakoan uko egin zieten miaketa hauek onartzeari; egoera hauek funtzionarioen jarrera agresiboak eta probokazioak jasatea eta erasoak jasatea errazten dutelako.
Uztailaren 10ean, Koldo Aparicio espetxe honetara heldu zen. Espetxera sartzerakoan dei bat egiteko eskubidea dute, baina, ez zioten utzi. Eta inongo agindu berezirik egon gabe miaketa integrala egin zioten. Uztailaren 18 eta 20 bitarte, arazo ugari egon ziren ukimenezko miaketak direla eta. Miaketa hauetan ipurdia, barrabilak eta zakila ukitu zizkieten.
Abuztuaren 18an, Asier Arzallusek ukimenezko miaketa jasan zuen berriro ere. Zerbitzu buruaren aurrean gertatutakoa salatu zuen, baina, hurrengo egunean modu berean miatu zuten.
Urriaren 5ean: Iñaki Arakama, preso gazteiztarrari operazio bat egin zioten eskuan eta operazioaren ostean espetxera eraman zuten berriro. Iritsitako egunean, janariaren bandeja eman zioten, baina, ezin zuen eutsi operazioa izan berritan asko pisatzen zuelako. Iñakik horrelako kasuetan egin ohi den moduan plastikozko plater bat eskatu zuen, baina, funtzionarioak ezezkoa esan zion. Funtzionarioaren jarrera erabat axolagabekoa zen eta Iñaki janaririk gabe geratu zen.
Senide eta lagunek ere espetxeetan ematen diren jazarpen egoera hauek pairatu behar izaten dituzte, izan ere, sakabanaketa politika aplikatzeaz gain bestelako eskubide urraketak ere pairatu behar izaten dituzte. Sevillako espetxeko gertakariak dira jarraian aipatzen direnak, eta senide eta lagunek zuzenean jasan behar izaten dituztenak:
Txus Goikoetxearen lagunak Sevillara joan ziren Txus bisitatzera, eta espetxean zeudela, bisitarik ez zutela izango esan zieten, beraien bisita eskaera agertzen ez zelako.
2012ko abendutik, gure senide eta lagunei hilean bi publikazio (berdin du liburuak, aldizkariak edo egunkariak izatea) baino gehiago sartzea debekatzen digun araua ezarri digute. Horrek gure senide eta lagunek irakurtzeko duten aukera asko murrizten duelarik. Ezinezkoa da gauza hauei nolabaiteko justifikazioren bat aurkitzea.
Espetxe honetako funtzionarioek bisitara zihoazen senideak miatu nahi izan dituzte, bisita kristalaren atzean izanda ere.
Honegatik guztiagatik, Sevilla II espetxean dauden euskal presoenez gain, gureak ere badira honako aldarrikapenak:
Mugagabeko isolamenduarekin amaitzea
Euskal preso politikoak batera egotea
Oinarrizko eskubideak errespetatzea
Etengabeko jazarpen eta erasoekin amaitzea
Euskera
Etxeratek, euskal preso politikoen senideen elkarte den heinean, behin eta berriz salatu du sakabanaketa politika. Sakabanaketak, euskal presoak euren ingurune sozial, kultural eta afektibotik ehunaka kilometroetara egoteaz gain, bestelako egoerak errezten dituen markua osatzen duelako: erasoak, isolamendua eta, espetxeraturik dauden pertsonei eragiteaz gain, guri ere, euren senide eta lagunoi eragiten diguten bestelako eskubideen urraketak.
Gure Elkarteak azkeneko bi urteetan espetxeetan ematen ari den tentsionamenduaren areagotzea eta espetxeko bizi-baldintzen okertzea salatu du, ETAren ihardueraren bukaeraren berriarekin kointziditu izan duena. Oso kezkagarritzat eta larritzat jotzen dugu egoera hau, bai gure senideei eragiten dien heinean, baita jokaera honek azalerazten dituen interes politikoengatik.
Marku honetan kokatzen dugu Sevilla II-ko espetxeko kasu zehatza, zeinek bertan espetxeratuak dauden gure senideak mugagabeko gose greba batera behartu dituena. Gose greba iragan urriaren 28an hasi zuten, eta dagoneko 17 egun daramazkite.
Gose greba hau, zein espetxean egiten den beste edozein ulergaitza da, ez bada presoek euren burua behartua ikusi dutelako muturreko egoera batean, non aurre egiten saiatzen ari diren arazoen aurrean bestelako konponbideak erabat agortuak daudenean.
Sevilla II-ko espetxeko kasuan, euskal presoen zein beste preso sozial batzuen greba eragin duena, duela lau urtetatik hona luzatzen den tentsionamendu baten ondorioz dator. Egoeraren larritasuna handitzearen harira espetxe zuzendaritzarekin izandako elkarrizketa eta saiakerek, egoera bera luzatzea besterik ez dute lortu, konponbiderako inongo aurreikuspenik gabe.
Haien aldarrikapenak eskubide oinarrizkoenetan oinarritzen dira, berezkoak dituzten eskubide batzuk, baldintzetara edo ordainetara lotu ezinekoa. Espetxea da hain zuzen ere haien segurtasuna, haien osotasun fisikoa, haien osasuna eta dagozkien eskubideak zaindu behar dituena; beraz, erabateko ardura du eskubideen urraketa jarraiei eta sistematokoei dagokienez.
Nahiz eta egungo legerian zein espetxe-arautegian isolamendua oso egoera zehatzetarako gordetzen den neurri bat izan (bai erregimenari dagokionez, zein zigor neurri bezala), eta mugatua izan behar duen, gure senide eta lagunei bizi-erregimen gisa aplikatzen zaie, mugagabeko iraupena duena.
Sevillako espetxean gure senideek dagoeneko lau urte daramazkite isolamenduan, inongo iharduererako aukerarik gabe, eta salbuespenezko neurriak biziz. Bi egunetik behin, 26 ordu pasatzen dituzte jarraian ziegan.
Aipatutako guztiagatik, herri afektatuetako alkate eta zinegotziok:
1.- Espainiako gobernuari sakabanaketa politikaren amaiera eskatzen diogu. Izan ere, sakabanaketak presoa bere ingurune sozial, kultural eta afektibotik milaka kilometrotara urruntzeaz gain, erasoak, isolamendua eta bestelako eskubide urraketak ahalbidetzen ditu. Eskubide urraketa hauek presoei eragiteaz gain, senide eta lagunei ere zuzenean eragiten dietelarik.
2.- Sevilla II espetxeko zuzendaritzari eta Espainiako Espetxe Erakundeetako idazkari nagusiari eskatzen diegu gure herrietako presoek bertan pairatzen dituzten muturreko bizi-baldintzekin amaitzeko.
3.- Oinarrizko giza eskubideen errespetua defendatzen dugun heinean, bat egiten dugu presoen eta euren senideen eskaerekin:
Mugagabeko isolamenduarekin amaitzea
Euskal preso politikoak batera egotea
Oinarrizko eskubideak errespetatzea
Etengabeko jazarpen eta erasoekin amaitzea
4. - Giza eskubideen eta bakearen defentsan antolatzen diren dinamiketan parte hartzera gonbidatzen dugu euskal jendartea.
ERANSKIN INFORMATIBOA
Espetxe-araudiaren arabera, isolamenduan dauden bitartean medikuak bertatik egunero pasatu behar du, berez egoera honek arriskua suposatzen duelarik osasunarentzat zein osotasun fisikoarentzat, horregatik egunero izan behar du ikuskatua. Hala ere, ohikoa da 2-3 egunetan zehar, zein batzuetan asteetan zehar, medikua espetxeko isolamendu moduloa ez bisitatzea, eta beraz presoek izan ditzaketen beharrei ez die erantzunik ematen, pairatzen ari diren gaixortasunetik urrun mantenduz.
Nahiz eta Espetxe Zaintzako Epaitegiek sarritan esan izan duten oreka bat mantendu behar dela segurtasun neurrien eta presoen duintasunaren artean, mihaketak umilgarriak izateaz gain, oso erasokorrak izaten dira.
Erasokortasun hori xaxatzeetan eta jipoietan ere ikusi izan da.
Jarrian agertzen ditugun gertaerak, gure Etxerat elkarteak hilero osatzen dituen txostenetan jaso izan dira, eta senideak Sevilla II-ko espetxean pairatzen ari direnaren isla dira:
2013ko martxoa: ziegatik irtetean egiten dizkieten mihaketa gogorrek, euskal presoak patiora irten gabe salatu behar izatera eraman zituen.
Martxoak 25: euskal presoek txapeo bat egiten dute Muret Seysses espetxean Xabier Aranburu presoak bizi izandako egoera salatzeko. Egoera hau probestuz funtzionario batek Arkaitz Bellon bere ziegatik atera zuen eta ukimen bidezko miaketa bat egin zion. Paretaren kontra izan zuen, eta funtzionarioak sexu-alderdiak ukitu zizkion bortizkeriaz. Berriz ez errepikatzeko esan zionean Arkaitzko, funtzionaria asaldatu zen. 72. artikulua aplikatu zioten bortizki lepotik helduz, eta miaketa gelara arrastaka eraman zuten ukabilkadak eta ostikoak ematen zizkioten bitartean. Miaketa gelan zeudela, buruan eta giltzurrunetan kolpatzen jarraitu zuten. Oihu artean biluztarazi zuten. Jertse gabe eta oinutsik ziega zikineta hotz batetara eraman zuten. Gaua iritsi arte,ez zioten mantarik eman.
Apirilaren 7aren eta 13aren artean, presoak ukimen bidez miatuak izan ziren patiora irteterakoan, neurri honen aurkako salaketa bat jarri zutelarik. Apirilaren 9 eta 12a bitarte, goizetan patiora irteterakoan uko egin zieten miaketa hauek onartzeari; egoera hauek funtzionarioen jarrera agresiboak eta probokazioak jasatea eta erasoak jasatea errazten dutelako.
Uztailaren 10ean, Koldo Aparicio espetxe honetara heldu zen. Espetxera sartzerakoan dei bat egiteko eskubidea dute, baina, ez zioten utzi. Eta inongo agindu berezirik egon gabe miaketa integrala egin zioten. Uztailaren 18 eta 20 bitarte, arazo ugari egon ziren ukimenezko miaketak direla eta. Miaketa hauetan ipurdia, barrabilak eta zakila ukitu zizkieten.
Abuztuaren 18an, Asier Arzallusek ukimenezko miaketa jasan zuen berriro ere. Zerbitzu buruaren aurrean gertatutakoa salatu zuen, baina, hurrengo egunean modu berean miatu zuten.
Urriaren 5ean: Iñaki Arakama, preso gazteiztarrari operazio bat egin zioten eskuan eta operazioaren ostean espetxera eraman zuten berriro. Iritsitako egunean, janariaren bandeja eman zioten, baina, ezin zuen eutsi operazioa izan berritan asko pisatzen zuelako. Iñakik horrelako kasuetan egin ohi den moduan plastikozko plater bat eskatu zuen, baina, funtzionarioak ezezkoa esan zion. Funtzionarioaren jarrera erabat axolagabekoa zen eta Iñaki janaririk gabe geratu zen.
Senide eta lagunek ere espetxeetan ematen diren jazarpen egoera hauek pairatu behar izaten dituzte, izan ere, sakabanaketa politika aplikatzeaz gain bestelako eskubide urraketak ere pairatu behar izaten dituzte. Sevillako espetxeko gertakariak dira jarraian aipatzen direnak, eta senide eta lagunek zuzenean jasan behar izaten dituztenak:
Txus Goikoetxearen lagunak Sevillara joan ziren Txus bisitatzera, eta espetxean zeudela, bisitarik ez zutela izango esan zieten, beraien bisita eskaera agertzen ez zelako.
2012ko abendutik, gure senide eta lagunei hilean bi publikazio (berdin du liburuak, aldizkariak edo egunkariak izatea) baino gehiago sartzea debekatzen digun araua ezarri digute. Horrek gure senide eta lagunek irakurtzeko duten aukera asko murrizten duelarik. Ezinezkoa da gauza hauei nolabaiteko justifikazioren bat aurkitzea.
Espetxe honetako funtzionarioek bisitara zihoazen senideak miatu nahi izan dituzte, bisita kristalaren atzean izanda ere.
Honegatik guztiagatik, Sevilla II espetxean dauden euskal presoenez gain, gureak ere badira honako aldarrikapenak:
Mugagabeko isolamenduarekin amaitzea
Euskal preso politikoak batera egotea
Oinarrizko eskubideak errespetatzea
Etengabeko jazarpen eta erasoekin amaitzea






