Nacionales E.Herria :: 02/09/2013
[Cast/Eusk] Nota de la iniciativa Euskal Herria-Siria
Queremos enviar al pueblo de Siria toda nuestra solidaridad, admiración y fuerza, para que salga victorioso en su lucha anti-imperialista
Castellano
Me acosa el carapálida que carga sobre mí
sobre mi pueblo libre, sobre mi día feliz
me acosa con la espuela el sable y el arnés
caballería asesina de antes y después
Así que, una vez más, los exportadores de la democracia ya han empezado a mostrar su último argumento, el de los barcos de guerra, aviones y pacíficos tomahawk, en nombre de los derechos humanos, cómo no.
EEUU, Gran Bretaña, estado francés e Israel (con sus habituales aliados petro-demócratas) andan ansiosos por volver a darnos una lección que ya vimos antes en Yugoslavia, Irak, Afganistán o Libia: Cómo se protege a la población del infierno de sus ‘dictadores’, enviando directamente a esos países libres a la edad de piedra mediante bombardeos masivos.
Sin duda se les hará difícil asumir soluciones tan drásticas con todos los premios por la paz que abarrotan sus pecheras. Pero sin duda más duro se les hace constatar la insolencia que se expande por el mundo, igual que en Siria: Un país soberano, laico, moderno y solidario que se enfrenta al sionismo; parte de la resistencia árabe y hermano de las revoluciones latinoamericanas; sin ninguna intención de entrar en los negocios asesinos del imperio, ni mediante el endeudamiento, ni del chantaje, ni de la rendición.
Llevamos casi tres años padeciendo pseudo-noticias, informes y relatos mediáticos que insultan nuestra inteligencia, porque el ataque a Siria no está en el aire: Se ha cobrado ya la vida de cien mil víctimas en esto que cínica y desvergonzadamente el imperio ha dado en llamar ‘guerra civil’.
En decenas de documentos que enferman de dolor hemos podido ver a esos mercenarios ‘rebeldes’ entrenados, financiados, generosamente armados y dirigidos por las potencias occidentales y sus aliados, masacrando a la población, sin distinción (matando a suníes, chiítas, cristianos, kurdos o palestinos), quemándolos vivos o cortándolos a machetazos, descabezándolos, reclutando niños o ejecutándolos. Les hemos visto misiles fabricados en Francia, bidones de gas nervioso fabricado en Turquía y Arabia Saudí, con miles de armas traídas de una Libia hecha añicos o de Europa, les hemos visto en jeeps yankis de moda, ‘rebeldes’ con pasaporte de decenas de países vestidos con uniforme militar israelí, ¡maravillas de la primavera árabe!
Así que los campeones del napalm, el agente naranja y el fósforo blanco, los demócratas de Hiroshima, no han sido capaces de doblegar la resistencia unida, digna y valiente del pueblo sirio, y han tenido que sacar el guión que ya nos sabemos de memoria: La organización ‘no gubernamental’ aventa oportunamente un rumor (Médicos sin Fronteras), porque no es lo mismo que lo diga Colin Powell, a que lo diga la brigada médica de los mercenarios. Los medios corporativos mundiales pseudo-documentarán nuevamente la abyección del ‘régimen’. La siguiente ONG (Amnesty Internacional) justificará su sueldo y su existencia clamando histéricamente por la necesidad de un bombardeo ‘humanitario’, dado que no es lo mismo que lo diga Obama, a que lo diga una ex-empleada y amiga intima de Hillary Clinton.
Y las que pensábamos que la famosa ‘comunidad internacional’ disponía de complejas organizaciones y amplias legislaciones y firmes protocolos y una deslumbrante industria dedicada a hacer respetar a través de la persuasión de efectivos medios diplomáticos los valores hipócritas de la democracia, los derechos humanos y la libertad, nos reiríamos si no fuera tan trágico. Si no es legítimo el gobierno de Al Assad, con un 97% de los votos, ¿es legítimo el de los unionistas españoles en Nafarroa? ¿El de la ley de partidos? ¿El del representante español del IV Reich en Madrid? ¿Se puede saber qué son Israel, EEUU y sus comparsas? ¿Cómo se atreven siquiera a abrir sus bocazas?
La relación entre países debe basarse en el mutuo respeto de la soberanía. Aunque estos neocolonialistas miserables no lo hayan querido reconocer nunca.Y es la responsabilidad y el deber de cada pueblo defender su propia soberanía, si realmente se ama la libertad.
Desde estas líneas queremos enviar al pueblo de Siria toda nuestra solidaridad, admiración y fuerza, para que salga victorioso en su lucha anti-imperialista cuanto antes. Y queremos hacer un llamamiento a toda Euskal Herria para que salga a la calle a decir que estamos con el pueblo sirio y que el imperio no pasará.
…La tierra me quiere arrebatar
el agua me quiere arrebatar
el aire me quiere arrebatar
y solo fuego
y solo fuego voy a dar…
Gora Siriako Errepublika Arabiarra! Gora Herrien arteko elkartasuna!
Inperialismoa lapikora!
firmantes del “Manifiesto vasco de solidaridad con el pueblo Sirio”
Euskera
Me acosa el carapálida que carga sobre mí
sobre mi pueblo libre, sobre mi día feliz
me acosa con la espuela el sable y el arnés
caballería asesina de antes y después
Beraz demokraziaren esportatzaileak, beste behin ere, betiere giza eskubideen defentsaren izenean, hasi zaizkigu gerra ontziak, abioiak eta tomahawk baketsuak azken argudio gisa erakusten.
AEBak, Bretainia Handia, Estatu frantsesa eta Israel, (euren ohiko aliatu petro-demokratekin) jada Jugoslavian, Iraken, Afganistanen edo Libian ikusia daukagun lezio bat emateko irrikatan ditugu: Nola babesten diren herritarrak euren ‘diktadoreen’ infernu horietatik, Herri libreak zuzenean harri arora eramanda bonbardaketa masiboen bidez.
Gogorra egingo zaie ziur, horrenbeste bake-domina paparrean, halako soluzio drastikoak hobetsi beharra. Baina gogorragoa egiten zaie zalantzarik gabe, munduan barrena horrenbeste ozarkeria ikustea, Sirian bezalaxe: Sionistei aurre egiten dien herri soberanoa, laikoa, modernoa eta solidarioa; erresistentzia arabiarraren parte eta iraultza latinoamerikarren adiskide mina; inperioaren negozio asasinoetan sartzeko batere asmorik gabekoa, ez zorpetzeen bidez, ez xantaien bidez, ez errendizioaren bidez.
Guztion adimena iraintzen duten sasi-albisteak, txostenak eta narrazio mediatikoak nozitzen daramatzagu ia hiru urte, Siriaren kontrako erasoa ez baitago airean: Ehun mila biktima eragin ditu jada inperialismoak, zinismoz eta lotsarik gabe guda zibil bezala izendatzen duen honetan.
Amorruz eta minez gaixotzeko moduko dozenaka dokumentuetan ikusi ditugu mendebaldeko potentziek eta beren aliatuek entrenatutako, finantzatutako, astunki armatutako eta gidatutako mertzenario ‘errebeldeak’ siriarrak sarraskitzen, berdin suniak zein xiitak zein kristauak zein kurduak zein palestinarrak, bizirik erretzen edo matxetez zatitzen, buruak mozten, umeak erreklutatzen edo exekutatzen. Frantzian egindako misilak ikusi dizkiegu, Saudi Arabian eta Turkian fabrikatutako gas nerbioso upelak, txikitutako Libiatik edota Europatik ekarritako zientoka milaka arma, modako jeep yankiak, munduko hamaika herrietako pasaportea duten ‘errebelde’ok Israeleko armadaren uniformez jantziak, Udaberri arabiarren harrigarriak!
Beraz napalmaren, agente laranjaren eta fosforo zuriaren txapeldunek, Hiroshimako demokratek, ezin izan dute Siriako herriaren erresistentzia bateratua, duina eta ausarta makurrarazi eta buruz dakigun gidoia agertu behar izan digute: ‘Gobernuz kanpoko’ erakunde ‘humanitarioak (Mugarik Gabeko Medikuak) zurrumurru apropos bat hedatuko du (izan ere, ez da gauza bera Collin Powellek esatea edo mertzenarioen mediku-brigadak esatea). Munduko medio korporatiboek enegarrenez ‘erregimenaren’ doilorkeria sasi-dokumentatuko digute. Hurrengo ‘gobernuz kanpoko’ erakundeak (Amnesty International) bere soldata eta existentzia justifikatuko ditu, bonbardaketa ‘humanitarioen’ beharra ohiko histeria tonuan hedatuz (ez da gauza bera Obamak esatea, edo Hillary Clintonen lankide ohi eta lagun minak esatea).
Eta uste genuenok nazioarteko ‘komunitate’ ospetsu horrek bazituela erakunde konplexu eta legedi mardul eta protokolo irmo eta horren inguruko industria burokratiko txundigarri bat, demokraziaren eta giza eskubideen eta askatasunaren balore goren hipokrita horiek errespetarazteko pertsuasioaren bide diplomatiko eraginkorren bidez, barre egingo genuke horren latza ez balitz. Al Assaden gobernua zilegi ez bada, bere herritarren %97aren babesarekin, zer da Barcinarena? Zer da alderdien legearena? Zer da Raxoirena? Zer arraio dira Israel, AEB eta beren mariachiak? Nola ausartzen dira?
Herrien arteko harremana, bakoitzaren soberaniaren errespetutik hasten da. Neo-kolonialista miserableok sekula onartu nahi izan ez badute ere. Eta herri bakoitzaren ardura eta erantzukizuna da soberania hori defendatzea, askatasuna benetan maite denean.
Lerro hauen bidez Siriako herriari gure elkartasuna, miresmena eta indarra bidali nahi dizkiogu, bere borroka anti-inperialistan garaile atera dadin berandu baino lehen. Eta Euskal Herriari deialdi bat egin nahi diogu, gure kaleetan ere aditu dadin siriar herriarekin gaudela, eta inperioa ez dela pasako.
…La tierra me quiere arrebatar
el agua me quiere arrebatar
el aire me quiere arrebatar
y solo fuego
y solo fuego voy a dar…
Gora Siriako Errepublika Arabiarra! Gora Herrien arteko elkartasuna! Inperialismoa lapikora!
“Siriako Herri Arabiarrarekiko Euskal elkartasunaren manifestuaren” sinatzaileen izenean
Euskera
Me acosa el carapálida que carga sobre mí
sobre mi pueblo libre, sobre mi día feliz
me acosa con la espuela el sable y el arnés
caballería asesina de antes y después
Beraz demokraziaren esportatzaileak, beste behin ere, betiere giza eskubideen defentsaren izenean, hasi zaizkigu gerra ontziak, abioiak eta tomahawk baketsuak azken argudio gisa erakusten.
AEBak, Bretainia Handia, Estatu frantsesa eta Israel, (euren ohiko aliatu petro-demokratekin) jada Jugoslavian, Iraken, Afganistanen edo Libian ikusia daukagun lezio bat emateko irrikatan ditugu: Nola babesten diren herritarrak euren ‘diktadoreen’ infernu horietatik, Herri libreak zuzenean harri arora eramanda bonbardaketa masiboen bidez.
Gogorra egingo zaie ziur, horrenbeste bake-domina paparrean, halako soluzio drastikoak hobetsi beharra. Baina gogorragoa egiten zaie zalantzarik gabe, munduan barrena horrenbeste ozarkeria ikustea, Sirian bezalaxe: Sionistei aurre egiten dien herri soberanoa, laikoa, modernoa eta solidarioa; erresistentzia arabiarraren parte eta iraultza latinoamerikarren adiskide mina; inperioaren negozio asasinoetan sartzeko batere asmorik gabekoa, ez zorpetzeen bidez, ez xantaien bidez, ez errendizioaren bidez.
Guztion adimena iraintzen duten sasi-albisteak, txostenak eta narrazio mediatikoak nozitzen daramatzagu ia hiru urte, Siriaren kontrako erasoa ez baitago airean: Ehun mila biktima eragin ditu jada inperialismoak, zinismoz eta lotsarik gabe guda zibil bezala izendatzen duen honetan.
Amorruz eta minez gaixotzeko moduko dozenaka dokumentuetan ikusi ditugu mendebaldeko potentziek eta beren aliatuek entrenatutako, finantzatutako, astunki armatutako eta gidatutako mertzenario ‘errebeldeak’ siriarrak sarraskitzen, berdin suniak zein xiitak zein kristauak zein kurduak zein palestinarrak, bizirik erretzen edo matxetez zatitzen, buruak mozten, umeak erreklutatzen edo exekutatzen. Frantzian egindako misilak ikusi dizkiegu, Saudi Arabian eta Turkian fabrikatutako gas nerbioso upelak, txikitutako Libiatik edota Europatik ekarritako zientoka milaka arma, modako jeep yankiak, munduko hamaika herrietako pasaportea duten ‘errebelde’ok Israeleko armadaren uniformez jantziak, Udaberri arabiarren harrigarriak!
Beraz napalmaren, agente laranjaren eta fosforo zuriaren txapeldunek, Hiroshimako demokratek, ezin izan dute Siriako herriaren erresistentzia bateratua, duina eta ausarta makurrarazi eta buruz dakigun gidoia agertu behar izan digute: ‘Gobernuz kanpoko’ erakunde ‘humanitarioak (Mugarik Gabeko Medikuak) zurrumurru apropos bat hedatuko du (izan ere, ez da gauza bera Collin Powellek esatea edo mertzenarioen mediku-brigadak esatea). Munduko medio korporatiboek enegarrenez ‘erregimenaren’ doilorkeria sasi-dokumentatuko digute. Hurrengo ‘gobernuz kanpoko’ erakundeak (Amnesty International) bere soldata eta existentzia justifikatuko ditu, bonbardaketa ‘humanitarioen’ beharra ohiko histeria tonuan hedatuz (ez da gauza bera Obamak esatea, edo Hillary Clintonen lankide ohi eta lagun minak esatea).
Eta uste genuenok nazioarteko ‘komunitate’ ospetsu horrek bazituela erakunde konplexu eta legedi mardul eta protokolo irmo eta horren inguruko industria burokratiko txundigarri bat, demokraziaren eta giza eskubideen eta askatasunaren balore goren hipokrita horiek errespetarazteko pertsuasioaren bide diplomatiko eraginkorren bidez, barre egingo genuke horren latza ez balitz. Al Assaden gobernua zilegi ez bada, bere herritarren %97aren babesarekin, zer da Barcinarena? Zer da alderdien legearena? Zer da Raxoirena? Zer arraio dira Israel, AEB eta beren mariachiak? Nola ausartzen dira?
Herrien arteko harremana, bakoitzaren soberaniaren errespetutik hasten da. Neo-kolonialista miserableok sekula onartu nahi izan ez badute ere. Eta herri bakoitzaren ardura eta erantzukizuna da soberania hori defendatzea, askatasuna benetan maite denean.
Lerro hauen bidez Siriako herriari gure elkartasuna, miresmena eta indarra bidali nahi dizkiogu, bere borroka anti-inperialistan garaile atera dadin berandu baino lehen. Eta Euskal Herriari deialdi bat egin nahi diogu, gure kaleetan ere aditu dadin siriar herriarekin gaudela, eta inperioa ez dela pasako.
…La tierra me quiere arrebatar
el agua me quiere arrebatar
el aire me quiere arrebatar
y solo fuego
y solo fuego voy a dar…
Gora Siriako Errepublika Arabiarra! Gora Herrien arteko elkartasuna! Inperialismoa lapikora!
“Siriako Herri Arabiarrarekiko Euskal elkartasunaren manifestuaren” sinatzaileen izenean






